Μέρος 2: Το Ψέμα Που Έπρεπε Να Γίνει Αλήθεια
Το βράδυ μετά την επίσκεψη της Σούζαν, το σπίτι ήταν ασυνήθιστα ήσυχο.
Ο Λίαμ είχε αποκοιμηθεί στον καναπέ, κρατώντας ακόμα το αγαπημένο του κόμικ. Ο Ντάνιελ κάθισε μόνος στην κουζίνα, κοιτάζοντας την πρόσκληση του γάμου που ήταν ακουμπισμένη πάνω στο τραπέζι.
Για πολλοστή φορά αναρωτήθηκε αν έκανε λάθος.
Ίσως να έπρεπε απλώς να μην πάει.
Ίσως να ήταν καλύτερο να αφήσει το παρελθόν εκεί που ανήκε.
Όμως κάθε φορά που έκλεινε τα μάτια του, θυμόταν το ίδιο βλέμμα.
Το βλέμμα της Μόνικα όταν τον εγκατέλειψε πριν από δέκα χρόνια.
Σαν να μην άξιζε τίποτα.
Σαν να ήταν ένα λάθος που ήθελε να σβήσει από τη ζωή της.
Και το χειρότερο...
Δεν φοβόταν ότι θα τον πλήγωνε ξανά.
Φοβόταν ότι θα πλήγωνε τον Λίαμ.
Το επόμενο πρωί, η Σούζαν εμφανίστηκε στην ώρα της.
Δεν φορούσε πλέον τα κομψά ρούχα της πρώτης συνάντησης.
Είχε μαζί της ένα σημειωματάριο, έναν φάκελο και δύο καφέδες.
«Σήμερα δεν είμαι ηθοποιός», είπε χαμογελώντας.
«Τότε τι είσαι;» ρώτησε ο Ντάνιελ.
«Σκηνοθέτης.»
Άφησε τον φάκελο στο τραπέζι.
«Αν πρόκειται να υποδυθούμε ένα παντρεμένο ζευγάρι, πρέπει να γνωρίζουμε τα πάντα ο ένας για τον άλλον.»
Άνοιξε τον φάκελο.
Μέσα υπήρχαν δεκάδες ερωτήσεις.
Πού γνωριστήκαμε;
Ποιο είναι το αγαπημένο σου φαγητό;
Ποιος κοιμάται από τη δεξιά πλευρά του κρεβατιού;
Ποιο είναι το αγαπημένο μας τραγούδι;
Πώς γιορτάσαμε την τελευταία επέτειό μας;
Ο Ντάνιελ την κοίταξε απορημένος.
«Είναι απαραίτητα όλα αυτά;»
Η Σούζαν χαμογέλασε.
«Οι άνθρωποι που λένε ψέματα δεν αποκαλύπτονται επειδή δεν ξέρουν τι να πουν.»
«Αποκαλύπτονται επειδή δεν ξέρουν τις μικρές λεπτομέρειες.»
Για τις επόμενες τρεις ημέρες συναντιόνταν κάθε απόγευμα.
Ο Λίαμ παρακολουθούσε τις «πρόβες» γελώντας.
«Μπαμπά, δεν φαίνεσαι καθόλου ερωτευμένος.»
Η Σούζαν ξέσπασε στα γέλια.
«Σωστή παρατήρηση.»
Ο Ντάνιελ κοκκίνισε.
«Δεν έχω ξανακάνει κάτι τέτοιο.»
«Το ξέρω», απάντησε εκείνη.
«Και αυτό είναι το πρόβλημα.»
Του έδειχνε πώς να περπατούν δίπλα δίπλα.
Πώς να αγγίζει φυσικά το χέρι της.
Πώς να κοιτάζει μια γυναίκα στα μάτια χωρίς να χαμηλώνει το βλέμμα.
«Μην φοβάσαι να χαμογελάσεις.»
«Δεν χαμογελάω εύκολα.»
«Το πρόσεξα.»
«Γιατί επιμένεις τόσο;»
Η Σούζαν τον κοίταξε σοβαρά.
«Γιατί η πρώην σου βασίζεται στο ότι ακόμα φοβάσαι.»
Η φράση αυτή έμεινε μέσα του όλο το βράδυ.
Λίγο αργότερα, ενώ ο Λίαμ έκανε τα μαθήματά του, η Σούζαν τον πλησίασε.
«Μπορώ να σε ρωτήσω κάτι;»
«Βέβαια.»
«Θυμάσαι τη μαμά σου;»
Ο μικρός σταμάτησε να γράφει.
«Λίγο.»
«Σου λείπει;»
Έμεινε σιωπηλός αρκετά δευτερόλεπτα.
«Μου λείπει η ιδέα της.»
Η Σούζαν δεν μίλησε.
Ο Λίαμ συνέχισε μόνος του.
«Όταν ήμουν μικρός, πίστευα πως όλες οι μαμάδες διάβαζαν παραμύθια πριν τον ύπνο.»
«Μετά κατάλαβα ότι η δική μου δεν ήθελε ούτε να με δει.»
Η Σούζαν ένιωσε έναν κόμπο στον λαιμό.
«Και δεν θύμωσες;»
«Θύμωσα.»
«Μετά κουράστηκα να θυμώνω.»
Εκείνο το βράδυ, αφού ο Λίαμ ανέβηκε στο δωμάτιό του, η Σούζαν έμεινε λίγα λεπτά ακόμη.
«Είναι πιο ώριμος απ' όσο θα έπρεπε για την ηλικία του.»
Ο Ντάνιελ χαμογέλασε πικρά.
«Μεγάλωσε γρήγορα.»
«Εξαιτίας της;»
«Εξαιτίας όλων.»
Η Σούζαν δίστασε.
«Μπορώ να σε ρωτήσω κάτι προσωπικό;»
«Ναι.»
«Γιατί δεν ξαναπαντρεύτηκες;»
Ο Ντάνιελ χαμογέλασε χωρίς χαρά.
«Πότε;»
«Δούλευα δύο δουλειές.»
«Το πρωί έτρεχα στις παραδόσεις.»
«Το βράδυ σε αποθήκη.»
«Τα Σαββατοκύριακα έκοβα γκαζόν.»
«Όταν είχα ελεύθερο χρόνο, ήθελα μόνο να είμαι με τον γιο μου.»
Σήκωσε τους ώμους.
«Δεν περίσσευε τίποτα για μένα.»
Η Σούζαν τον παρατηρούσε χωρίς να μιλά.
Για πρώτη φορά κατάλαβε πως ο άντρας απέναντί της δεν έπαιζε τον ρόλο του καλού πατέρα.
Ήταν απλώς... αυτός.
Δύο ημέρες πριν από τον γάμο, χτύπησε το κινητό του.
Ήταν μήνυμα από τη Μόνικα.
«Μην έρθεις με εκείνο το παλιό φορτηγάκι. Θα υπάρχουν άνθρωποι σημαντικοί.»
Ο Ντάνιελ ένιωσε το στομάχι του να σφίγγεται.
Δεν πρόλαβε να απαντήσει.
Δεύτερο μήνυμα.
«Και βάλε στον Λίαμ κάτι αξιοπρεπές. Δεν θέλω να νομίζουν ότι δεν φροντίζω το παιδί μου.»
Ο Ντάνιελ έκλεισε τα μάτια.
Δέκα χρόνια είχαν περάσει.
Κι όμως...
Δεν είχε αλλάξει ούτε λίγο.
Η Σούζαν, που καθόταν απέναντί του, διάβασε την έκφρασή του.
«Τι έγινε;»
Της έδωσε το κινητό.
Διάβασε τα μηνύματα αργά.
Χωρίς να πει λέξη.
Στο τέλος χαμογέλασε παράξενα.
Ένα χαμόγελο που δεν είχε τίποτα το ευγενικό.
«Τώρα είμαι σίγουρη.»
«Για ποιο πράγμα;» ρώτησε ο Ντάνιελ.
Η Σούζαν ακούμπησε το τηλέφωνο στο τραπέζι.
«Αυτός ο γάμος δεν θα εξελιχθεί όπως τον έχει σχεδιάσει η Μόνικα.»
Και για πρώτη φορά...
Ο Ντάνιελ ένιωσε πως ίσως δεν θα ήταν μόνος απέναντι στο παρελθόν του.
Συνεχίζεται στο Μέρος 3
0 comments:
Post a Comment